De Andes straalt rust uit

20240304_070833 - 2 aangepast

*English version – See below

Ons verblijf in de Andes toonde ons mooie waarden die we graag blijven koesteren.

Eenvoud, rust en routine.

We hadden de kans om in een traditionele ‘communidad’ te logeren. Prachtig!

De soberheid, de rust. Dat deed ons zooo deugd. Daar willen we graag thuis ook nog meer voor kiezen.

Hoe stralend fit de mensen er uit zagen, met hun blozende wangen. Hoe krachtig oudere mensen de berg op wandelden.

Hoe dagelijks fysieke arbeid in de buitenlucht lichaam en geest verzorgt. Hoe doorwerken zonder haasten bijdraagt aan duurzame draagkracht. Hoe rustige, seizoensgebonden routines structuur bieden om op terug te vallen.

Die mensen waren enorm trots op hun tradities en omarmden tegelijkertijd modernisatie. Ze wisten traditie en vernieuwing te balanceren. Hoe kunnen we dat hier ook vorm geven?

We delen enkele beelden van de wondermooie, steile bergflanken met bewerkte velden als een lappendeken, om om ons heen te slaan. Een prachtige streek die een grote indruk op ons naliet.

 

Ben je het al gewoon om terug in het land te zijn?

Sinds half maart zijn we terug in het land en komen vele indrukken op ons af. Indrukken van buitenaf en indrukken van binnenuit.

De cultuurshock met ons eigen cultuur. We zien de ‘gewone dingen’ bewuster gebeuren.

Zoals het ritme van onze veeleisende maatschappij, dat voelt niet echt iets om terug gewoon te worden.

In tegendeel, we willen graag kunnen vasthouden aan de helderheid dat haasten en onszelf onder druk zetten, niet iets is om gewoon te zijn. We horen onze gedachten klinken en zien onze gewoonten gebeuren. Een uitgesproken effect van een interculturele ervaring. Een hele periode loskomen en nu bij terugkeer duidelijk zien wat als ‘gewoon’ aangenomen wordt. Het wordt niet meer als voorheen en we willen graag de inzichten implementeren in ons dagelijks leven.

Nu het ‘avonturenvat’ volledig gevuld is, is het verlangen naar rust, groot. Zo groot dat de onmacht, van de veelheid aan activiteiten, traantjes laat vloeien. Bewust worden van de korte tijd in een dag grijpt naar de keel. Voelen hoe veel mensen we zorg voor wil dragen geeft een wanhopig gevoel. De vele dingen de we graag willen doen, de haalbaarheid ervan in vraag stellen en de dagelijkse keuzestress hakken er op in. De noodzaak van een afgebakende planning in contrast met ons huidig timemanagement is als een klap in het gezicht. Perfectionisme dreigt en schreeuwt bevelen.

 

Kleingeestige, pleasende gedachten.

We denken dat we mensen teleur stellen. We denken mensen te kwetsen. We hebben het idee kansen te missen. We mijmeren over uitgesloten worden… Ons gedachte zegt, na zes maanden weg geweest, sta je in het krijt en mag je wel eens een extra tandje bijzetten! Het is als het idee iets goed te maken te hebben… steeds in de schuld te staan. De gewoonte om bevestiging buiten ons te zoeken is nog sterk. Wat een lelijke gewoonte. Waar halen we die gedachten toch?

Ken jij dat ook?

Hoe pakken we het aan om onze kinderen zo weinig mogelijk van die belemmerende gedachten mee te geven?

We zien ons eigen denken helder gebeuren. We zagen patronen die we aan de andere kant van de wereld herhaalden. En krijgen dus de spiegel van de patronen die binnen in ons liggen. Wat binnen in ons ligt valt binnen onze daadkracht om er iets aan te doen. En dat geeft in negatieve zin schuldgevoel, in positieve zin daadkracht en goesting om nieuwe keuzes te maken.

Amai een interculturele ervaring is ‘gene kado’. Het kado is nog uit te pakken met veel moed, geduld en doorzetting.

Het geloof in groeien als mens en hier tijd voor mogen nemen, troost.

 

Vertrouwd raken met eenvoud en rust vraagt moed.

Blijven ingaan op alle uitnodigingen, kansen, activiteiten, engagementen, aankopen, opleidingen … is niet haalbaar. Hoe hebben we het eigenlijk allemaal klaar gespeeld de voorbije jaren?

Het is juist, we hebben de bezigheid en de drukte steeds enorm opgezocht. Op zoek naar gezelschap en afleiding. De troostende afleiding van de aandacht op anderen en op steeds weer nieuwe engagementen. Steeds weer een vurige springende motivatie van een nieuwe uitdaging opzoekend. We hebben vele contacten, ideeën, projecten, uitjes, bijeenkomsten enz… aangemoedigd. Wij wilden die afleiding. We wilden niet stilstaan. We vermeden naar binnen te keren. We schuwden stil te vallen.

Is het nu de leeftijd of de interculturele reis, is het nu het diepere contact met onze kinderen, onszelf en elkaar? Is het de belofte die we uitgesproken hebben om de kinderen en onszelf niet meer op de tweede plaats te zetten? Ons verlangen naar rust en eenvoud is gegroeid.

 

Ouderschap motiveert

Onze kinderen hebben in onze wispelturige, avontuurlijke haastigheid vaak aandacht gemist en zich veel moeten aanpassen. Flexibel dat zijn ze zeker! Dat hebben we ze meegegeven. Maar rustige, stevige aandacht dat toch wat minder, als we heel eerlijk zijn. In de planning ruimte voorzien, gewoon voor rust en landen bij onszelf, of om in te kunnen spelen op noden en behoeften van het moment, dat had geen prioriteit.

Echte aandacht voor onze kinderen wil zeggen dat we ook echt bij onszelf kunnen zijn. Onvermijdelijk brengen zij ons bij ons eigen innerlijke zijn, want die spiegelde oogjes zijn zó reflectief. Amai! We zien nu beter dat het gaat om de kwaliteit van de aandacht. Ware rust. Een stevig gegrond geduld. Een gewortelde oordeelloosheid. Zodat ‘begrip hebben’ niet meer als een klus voelt. Werkelijk de innerlijke marge hebben, in reserve opgebouwde rust die onze veerkracht voedt.

Rusten niet meer ‘als bekomen van’… Maar als vooropgeslagen energie om dan van daaruit uit te reiken naar de ander.

Een werkelijk opgeladen batterij. Nu leren wij voor onszelf, dat is de grootste rijkdom die er is.

Dat willen we onze kinderen heel graag voorleven.

Hoe doe je dat vertragen? Begrenzen. Afbakenen. De vele keuzes en beslissingen beperken?

Hoe raken we er vertrouwd mee? Hoe helpen we onszelf om voor rust en eenvoud te kiezen?

In een afgelegen gebied als de Andes heeft dat een vanzelfsprekendheid, hier is het een keuze in alle veelheid aan opties op alle vlakken van het leven.

 

Kiezen voor een geruststellende idee: Elke nee, is een ja voor zo veel meer.

ja voor zelfzorg.

ja voor geduld.

ja voor werkelijk kunnen luisteren.

ja voor zorgzaam ouderschap en volle aandacht voor de kinderen.

ja voor tijd voor onze partnerrelatie.

ja voor vertragen.

ja voor mogen bekomen van een gigantisch avontuur.

ja voor genieten van onze thuis.

ja voor jou die ja mag zeggen tegen jezelf.

ja voor angsten doorvoelen maar niet meer volgen.

 

De interculturele ervaring scherpt ons aan als mens, als ouder en als ondernemer

De kinderkampen krijgen deze verdieping in kiezen voor rust. Kiezen voor vrij spel, natuurbeleving, lichaamswerk in plaats van materiele activiteiten. We hebben nieuwe collega’s – yogadocenten en dramadocenten die ook met deze inzichten begeesterd bezig zijn. Wil je jouw kids nog laten proeven van onze energie? De eerste week van juli en de laatste van augustus zijn er nog enkele plaatsjes te bemachtigen. De andere kampen zijn volzet.

De gezinstrajecten zijn nog sterker onderbouwt met onvoorwaardelijke aanvaarding. Voor eender welke situatie brengen we een nederig luisteren op.  Je veilig voelen, open kunnen communiceren, je gehoord en gezien voelen. Dat heel activerend werkt, zo zeggen mijn klanten. En ik zie ze openbloeien omdat de banden binnen het gezin aansterken en er komt heel veel energie vrij om struggles aan te pakken.

Loopbaanbegeleiding past heel mooi in deze thematiek. Zit jij ook met vragen rond privé/werk balans? Mijn ‘reflectiemotor’ staat helemaal warm gedraaid om jou ook te inspireren voor nieuwe inzichten en bijhorende acties!

Dat allemaal op onze prachtige, groene, rustgevende locatie.

Sociale media zetten we op het allerlaagste pitje en af toe een inzichtelijke, inspirerende blog mag je nog verwachten,

Tot dan!

Welkom.

Francis en Sofie
0497.43.23.44

 

Sfeerbeeldjes Andes

 

 

Our stay in the Andes showed us beautiful values that we would like to continue cherishing.

Our stay in the Andes showed us beautiful values that we love to keep cherishing.

Simplicity, tranquillity and routine.

We had the chance to stay in a traditional ‘communidad’. Wonderful!

The austerity, the tranquillity. That did us sooo much good. We would like to choose more of that at home too.

How radiantly fit people looked, with their blushing cheeks. How vigorously older people walked up the mountain and passed us by.

How daily physical work in the outdoors nurtures body and mind. How working through without rushing contributes to sustainable carrying capacity. How quiet, seasonal routines provide structure to fall back on.

Those people were immensely proud of their traditions while embracing modernisation. They knew how to balance tradition and innovation. How can we shape that here too?

We share some images of the wonderful, steep mountain sides with cultivated fields like a patchwork quilt, to knock around. A beautiful region that left a big impression on us.

 

Are you used to being back in the country yet?

We have been back in the country since mid-March and many impressions are coming our way. Impressions from outside and impressions from within.

The culture shock with our own culture. We see the ‘ordinary things’ happening more consciously.

Like the rhythm of our demanding society, that doesn’t really feel like something to become ordinary again.

 

On the contrary, we would like to be able to cling to the clarity that rushing and pressurising ourselves is not something to be habitual. We hear our thoughts sounding and see our habits happening. A pronounced effect of a cross-cultural experience. Being disconnected for a whole period and now upon returning, seeing clearly what is assumed to be ‘ordinary’. It does not become like before and we are eager to implement the insights into our daily lives.

Now that the ‘adventure vessel’ is fully filled, the desire for peace, is great. So great that helplessness, from the multitude of activities, makes tears flow. Becoming aware of the short time in a day grabs at the throat. Feeling how many people we want to care for makes one feel desperate. The many things we would like to do, questioning their feasibility and the daily stress of choice chop at it. The need for defined planning in contrast to our current time management is like a slap in the face. Perfectionism threatens and screams orders.

 

Small-minded, pleasing thoughts.

We think we disappoint people. We think we are hurting people. We feel we are missing opportunities. We muse about being excluded… Our mind says, after six months of being away, you’re in debt and it’s okay to go the extra mile! It’s like the idea of making up for something always being in debt. The habit of seeking affirmation outside us is still strong. What an ugly habit. Where do we get those thoughts anyway?

Do you know that too?

How do we tackle giving our children as few of those limiting thoughts as possible?

We see our own thinking clearly happening. We saw patterns that we repeated on the other side of the world. And thus get the mirror of the patterns that lie within us. What lies within us falls within our resolve to do something about it. And that in a negative sense gives guilt, in a positive sense gives decisiveness and desire to make new choices.

Amai a cross-cultural experience is ‘gene gift’. The gift can still be unwrapped with a lot of courage, patience and perseverance.

The belief in growing as a human being and being allowed to take time for this is comforting.

 

Becoming familiar with simplicity and peace takes courage.

Continuing to respond to all invitations, opportunities, activities, commitments, purchases, training … is not feasible. How did we actually manage it all over the past few years?

It’s true, we always sought the activity and hustle and bustle immensely. Seeking companionship and distraction. The comforting distraction of focusing on others and ever new engagements. Always seeking a fiery jumping motivation of a new challenge. We encouraged many contacts, ideas, projects, outings, meetings etc…. We wanted that distraction. We didn’t want to stand still. We avoided turning inward. We shunned falling silent.

Is it now the age or the cross-cultural journey, is it now the deeper contact with our children, ourselves and each other? Is it the promise we made to stop putting the children and ourselves second? Our desire for peace and simplicity has grown.

 

Parenting motivates

In our fickle, adventurous rush, our children have often missed attention and had to adapt a lot. Flexible they certainly are! We have given them that. But calm, firm attention that is a little less, if we are quite honest. Providing space in the schedule, just for rest and landing with ourselves, or to be able to respond to needs and requirements of the moment, that was not a priority.

Real attention to our children means that we can also really be with ourselves. Inevitably, they bring us to our own inner being, because those mirrored eyes are SO reflective. Amai! We see better now that it is all about the quality of attention. True calmness. A firmly grounded patience. A rooted judgementlessness. So that ‘understanding’ no longer feels like a chore. Truly having the inner margin, in reserve accumulated peace that feeds our resilience.

Resting no longer ‘as recovering from’… But as pre-stored energy to then reach out to the other from there.

A truly charged battery. Now we are learning for ourselves, which is the greatest wealth there is.

We very much want to live that for our children.

How do you slow that down? Limit. Delineate. Limit the many choices and decisions?

How do we become familiar with it? How do we help ourselves choose peace and simplicity?

In a remote area like the Andes, this has a naturalness, here it is a choice in all the multitude of options in all areas of life.

 

Choosing reassurance: Every no, is a yes for so much more.

yes to self-care.

yes to patience.

yes for truly being able to listen.

yes for caring parenting and full attention to the children.

yes for time for our partner relationship.

yes for slowing down.

yes for being allowed to recover from a huge adventure.

yes for enjoying our home.

yes for you being allowed to say yes to yourself.

yes for fears felt through but no longer followed.

 

The cross-cultural experience sharpens us as human beings, as parents and as entrepreneurs

The children’s camps get this deepening in choosing rest. Choosing free play, nature experiences, body work instead of material activities. We have new colleagues – yoga and drama teachers who are also passionate about these insights. Still want to give your kids a taste of our energy? The first week of July and the last week of August still have a few places left. The other camps are full.

The family programmes are even more strongly based on unconditional acceptance. For any situation, we bring humble listening. Feeling safe, being able to communicate openly, feeling heard and seen. Which is very activating, so my clients say. And I see them blossom because family ties strengthen and a lot of energy is released to tackle struggles.

Career guidance fits in nicely with this theme. Do you also have questions around private/work balance? My ‘reflection engine’ is revved up to inspire you for new insights and corresponding actions!

All this at our beautiful, green, peaceful location.

We will put social media on the back burner and you can still expect the occasional insightful, inspiring blog,

Until then!

Welcome.

Francis en Sofie

0497.43.23.44

Sofie