Mooie en warme groeten uit Ecuador

IMG-20240127-WA0050

                                                                                        *Englisch version – see below

Cinema Ecuador 

Er is verontrustende berichtgeving in de media op ons af gekomen in de maand januari. 

We richtten ons op het dagelijks leven zelf en het contact met de mensen ter plaatse. We bekeken hoe de mensen omgingen met elkaar, en in dit kleine vissersdorpje hebben we er achteraf bekeken niks van ondervonden. We hebben de regelgeving gevolgd en zijn enkele weken ter plaatse gebleven. Het bezoek van Sofie’s mama en zus dat voorzien was begin februari, hebben we in samenspraak afgelast. Dat wikken en wegen heeft ons heel wat energie gekost op dat moment. De vele gesprekken met verschillende mensen, zoals plaatselijke familie, internationale reizigers, lokale expads, onze familie thuis, om een inschatting te maken van een situatie waar we eigenlijk bar weinig van weten, heeft een ferme impact op het humeur, het spanningsgevoel en het energiepeil bij éénieder. Het deed wat pandemie-achtig aan. 

We stelden vast hoe loyaliteiten een invloed hebben in onze keuzes en zagen hoe reizigers zonder kinderen zich er ogenschijnlijk gemakkelijk tussen laven en hun eigen weg verder zetten. We voelden hoe onze band met de familie hier en de zorg en verantwoordelijkheid voor onze kinderen ons extra voorzichtig maakte in ons handelen. En hoe het contact met de eerder ‘vrije’ reizigers ons hoop en positiviteit gaf. Wij als gezin besloten onmiddellijk dat we er hier ter plaatse het beste kunnen van maken en dat we eigenlijk niet veel nodig hebben om een mooie tijd te beleven. Zo bleven we ter plaatse en bedachten allerlei activiteiten die elke leeftijd voldoende prikkelde.

De kloof tussen wij die ons afvragen of plezierreisjes nog aan de orde zijn staat in schril contrast met de realiteit van de plaatselijke bevolking waar we zo nauw contact mee hebben. Heel jammer. Echt indrukwekkend om ons in die grote onrechtvaardigheid te positioneren.

We hopen dat de oproer die er nu is op lange termijn positieve vruchten zal afwerpen voor de Ecuadorianen.

We waren op het moment van besluit, dat zus en moetie niet meer zouden op bezoek komen, opgelucht met de duidelijkheid. Op de dag van vandaag zijn we tevreden met het besluit dat vertrekken naar een land dat in oorlog verklaard is, voor een kort bezoek geen enkel risico waard is. Dat wij voor dit langer verblijf, toch nog de voorziene tijd uit doen, vinden we een ander geval. We pasten onze plannen hier aan… Naar huis vertrekken lijkt ons niet nodig.

We hebben contact gezocht met Sacha Yacu een opvangcentrum voor dieren, gelegen in de jungle, ook een rustige plek. We gaan naar een uur rijden dieper in het bos vanuit de stad Puyo. Die organisatie staat ook in voor vervoer, dus we zijn onderweg met vertrouwd gezelschap.

We gaan een maand in de jungle wonen met het gezin. In een dierenreservaat gerund door een gezin die er op voorzien is vrijwilligers te ontvangen van alle leeftijden. In de voormiddagen zullen we dagelijks de dieren voederen en de hokken verzorgen. In de namiddag zijn er boswandelingen voorzien om fruit en groenten te zoeken voor de dag nadien. We wonen aan een rivier en zullen er leren vissen.

Het vrijwilligerswerk hier in Puntalabarca loopt op zijn einde deze week. 

Juan en Inge, de oprichters, zijn hier goed aangekomen. Het voelt als een volbracht project. Het is fijn stil te staan bij hoe vlot en spontaan het gelopen is om deze samenwerking vorm te geven. We zijn tevreden van onze keuze om deze manier de wereld te verkennen. We voelen ons trots en blij dat we de kinderen deze ervaring mee konden geven. Het hele opzet past bij ons en onze manier van reizen. 1000 X DANK PUNTALABARCA! Wat een prachtig project!

En bovenal, dank aan onze lieve kinderen met hun onwaarschijnlijke veerkracht en sterke persoonlijkheid. 

Ongelooflijk hoe goed ze het gedaan hebben. Hun weerbaarheid, stressbestendigheid en wijsheid. We genieten enorm van de vele gezinsgesprekken over waarden en normen, plannen en dromen, behoeften en verzuchtingen, die uitgebreid ter sprake kwamen. We konden hun innerlijke denkprocessen horen en wisselden uit over allerlei culturele verschillen. Voordelen, nadelen, onze opinies… echt leuk om als ouder te mogen horen hoe hun waarden zich al gevormd hebben. 

Onze gezinsband is sterker dan ooit. De band tussen de kinderen is enorm gegroeid, op een andere wijze dan in het dagelijkse leven in België. We hebben alle vijf een enorm team-gevoel. We willen in alle activiteiten graag samen zijn, zodat we hetzelfde mee maken en dat we op elkaar kunnen rekenen mocht er iets voorvallen. 

Wij als ouder staan elke dag versteld van de weerbaarheid van onze kinderen. Hoe veel taal ze hebben geleerd en welke knotsgekke ervaringen we ze op zo jonge leeftijd hebben mee kunnen geven.

Minne spreekt Nederlands, Engels en Spaans vlot door elkaar. Zij vertaald in de co-living voor volwassenen. Joan raadpleegt Minne als hij op zoek is naar een woord… Mona en Joan werken onvoorstelbaar zelfstandig en gemotiveerd voor hun school, lieten hulp toe, leerden plannen en hun doorzettingsvermogen inschatten. Alle drie zijn ze onwaarschijnlijk stressbestendig wanneer er onverwachte dingen gebeuren of als we onze valiezen moeten pakken om naar de volgende onbekende plek door te reizen…

Ons partnerschap als koppel en als ouders, is op een speciale manier uitgedaagd, met botsingen allerhande, die ons weer nog dichter bij elkaar brachten. 

Het feit dat de moeilijke momenten in een totaal nieuwe omgeving voorvallen geeft beter inzicht in wat er bij jezelf als persoon ligt. Extra confronterend maar ook extra leerzaam om die momenten niet als de waarheid voor ogen te nemen en dus bij te sturen naar verbinding. We kennen elkaar weer nog beter en herkennen onze eigen en elkanders patronen van negatief gedrag of negatieve gedachten nog sneller. We hebben in meerdere situaties geoefend om elkaars invloed in vertrouwen toe te laten.

Hoe deze droom zo vlot realiteit geworden is sterkt ons als ondernemer en als gezinsondersteuners. 

Ons doel om los te komen van de ratrace-routines thuis, is voor Francis zeker geslaagd. Hij vond hier de nodige ruimte om stil te staan bij wat voor hem belangrijk is in het leven. Wat hem voldoening geeft, wat hem drijft, wat hij verlangd en nodig heeft. Het gaat niet om steeds weer nieuwe grote projecten opstarten. Steeds weer nieuw en veel hooi op de vork nemen…omdat dat ‘goed bezig zijn en succesvol’ lijkt. In tegendeel, het succes ligt in de mentale rust en tevredenheid vinden in wat we al op poten gezet hebben de voorbije jaren. 

We werken aan een slimme planning waarin de balans van werken en ontspanning behouden blijft op lange termijn. Dat is zeker iets dat we willen behouden van ons Ecuadoriaans bestaan. 

Sofie staat weer wat sterker in de waarde van wat haar ervaring en kennis kan betekenen voor andere gezinnen. Ze gaf hier drie groepssessies voor ouders. Ze mochten genieten van een sterk draagvlak om te delen wat hen het meeste raakt in hun ouderschap. Sofie brengt onvoorwaardelijke warmte, aanmoediging en advies dat zelfs bewuste ouders óók kunnen gebruiken.

Er kwamen ook enkele nieuwe aanvragen voor gezinstrajecten binnen. 

Klanten die ons al enkele jaren volgen zetten de stap omdat ze door omstandigheden de nood voelen om tot actie te komen op vlak van balans werk/privé, persoonlijke ontwikkeling, opvoeding en/of ondersteuning voor de kinderen. Geweldig! We blijven aanwezig en vinden het heerlijk om van dienst te zijn met wat ons het meest boeit.

De reservaties van de kampen lopen goed, en er zijn nog maar enkele plekjes vrij om feestjes te organiseren. Het is een plezier om te ervaren dat wij hier kunnen zijn en ondertussen Even Iets Anders verder groeit. Danku voor jullie vertrouwen.

Met toestemming van onze jongeren geven we jullie enkele amateur-sfeerbeelden:

Even Iets Andere Cinema Ecuador:

 

Englisch version

Disturbing media coverage came our way in the month of January.

We focused on daily life itself and contact with the people on the ground. We looked at how people treated each other, and in retrospect, in this small fishing village, we didn’t experience anything. We followed the regulations and stayed on site for several weeks. The visit by Sofie’s mom and sister that was scheduled for early February, we cancelled in consultation. That deliberation cost us a lot of energy at that time. The many conversations with different people, such as local family, international travelers, local expatriates, our family at home, in order to assess a situation about which we know very little, had a strong impact on everyone’s mood, sense of tension and energy level. It felt somewhat pandemic-like.

We observed how loyalties influence our choices and watched travelers without children seemingly ease themselves between them and continue on their own way. We felt how our connection to family here and the care and responsibility for our children made us extra cautious in our actions. And how the contact with the previously “free” travelers gave us hope and positivity.

We as a family immediately decided that we could make the most of it here on site and that we didn’t really need much to have a great time. So we stayed on site and devised all kinds of activities that sufficiently stimulated every age.

The divide between us wondering if pleasure trips are still on the agenda is in stark contrast to the reality of the locals with whom we have such close contact. Very unfortunate. Really impressive to position ourselves in that great injustice.

We hope that the uproar that is going on now will bear positive fruit for Ecuadorians in the long run.

We were relieved at the moment of decision, that sister and mustie would no longer visit, with the clarity. 

Today, we are satisfied with the decision that leaving for a country declared at war is not worth any risk for a short visit. That for this longer stay, we are still doing the foreseen time out, we consider a different case. We adjusted our plans here…. Leaving for home seems unnecessary to us.

We contacted Sacha Yacu a shelter for animals, located in the jungle, also a quiet place. We are going to an hour’s drive deeper into the forest from the town of Puyo. That organization also provides transportation, so we are on the road with familiar company.

We are going to live in the jungle with the family for a month. In an animal sanctuary run by a family that is eager to receive volunteers of all ages. In the mornings we will feed the animals daily and take care of the pens. In the afternoons there will be forest walks to find fruits and vegetables for the following day. We live by a river and will learn to fish there.

Volunteering here in Puntalabarca comes to an end this week.

Juan and Inge, the founders, have arrived here well. It feels like an accomplished project. It is nice to reflect on how smoothly and spontaneously it went to shape this collaboration. We are satisfied of our choice to explore the world this way. We feel proud and happy that we were able to give the children this experience. The whole setup suits us and our way of traveling. 1000 X THANKS PUNTALABARCA! What a wonderful project!

 

And above all, thank you to our dear children with their unlikely resilience and strong personalities. 

 

Unbelievable how well they did. Their resilience, stress resistance and wisdom. We greatly enjoyed the many family conversations about values and norms, plans and dreams, needs and sighs, which were discussed at length. We could hear their inner thought processes and exchanged about all kinds of cultural differences. Advantages, disadvantages, our opinions…. really nice as a parent to be able to hear how their values have already formed. 

 

 

Our family bond is stronger than ever. The bond between the children has grown enormously, in a different way than in everyday life in Belgium. All five of us have a huge team feeling. We like to be together in all activities, so that we experience the same thing and that we can count on each other if something happens. 

We as parents are amazed every day at the resilience of our children. How much language they have learned and what crazy experiences we have been able to give them at such a young age.
 
Minne speaks Dutch, English and Spanish fluently interchangeably. She translates in adult co-living. Joan consults Minne when looking for a word…. Mona and Joan work incredibly independently and motivated for their school, allowed help, learned to plan and assess their perseverance. All three are improbably stress resistant when unexpected things happen or when we have to pack our valises to travel on to the next unknown place….
 
Our partnership as a couple and as parents, has been challenged in a special way, with clashes of all kinds, which in turn brought us even closer together. 
 
The fact that the difficult moments occurred in a totally new environment gives better insight into what lies within yourself as a person. Extra confronting but also extra instructive not to take those moments as the truth and thus to steer towards connection. We know each other even better and recognize our own and each other’s patterns of negative behavior or negative thoughts even faster. We practiced in several situations to allow each other’s influence in trust.
 
How this dream so smoothly became a reality strengthens Sofie as a family supporter. She sinks a little deeper again into the value of what her experience and knowledge can do for others. 
 
She gave three group sessions for parents here. They were allowed to enjoy strong support to share what touches them most in their parenting. Sofie brings unconditional warmth, encouragement and advice that even conscious parents can use.
 
We also received some new requests for family programs. 
 
Clients who have been following us for several years took the step because circumstances made them feel the need to take action on work/life balance, personal development, parenting and/or child support. Great! We continue to attend and love being of service with what interests us most.
 
Camp reservations are going well. It is a joy to experience that we can be here and in the meantime Even Something Else continues to grow. Thank you for your trust.

 

 

Sofie