Risicovol leven

20230915_165911

Voor wie ons al langer kent, weten jullie dat we voorstander zijn van ‘risicovol spelen’            (for English – see below)

Ravotten, vuil worden, enigszins gevaar toelaten met als doel de wereld prikkelend en uitdagend te ervaren. Alle zintuigen aanspreken, ervaren dat je tegen een stootje kan en gevaar werkelijk leren inschatten door grenzen te beleven. (cfr. Kind en Gezin)

Nu, wat we voorop stellen voor de kinderen, zo ook voor onszelf. ‘Voorleven’ is the key als ouder. ‘Walk your talk’ is de gouden regel om goede gewoonten door te geven aan onze kinderen.

Zo dus, zoals jullie weten, besloten we in te gaan op onze droom om op interculturele ervaring te vertrekken. En telkens weer risico en spel af te wegen. We delen graag enkele ervaringen van onderweg naar Ecuador. Een oversteek van in totaal 27u reizen dat we onderbraken met twee overnachtingen in Guayaquil. We zijn hier ondertussen een tiental dagen aangekomen in de co-living, Punta la Barca, onze vaste stek.

 

Het risicovol spel van een overtocht naar de andere kant van de wereld, met verschillende hordes…

Eerste horde: 4u ‘s Morgens vertrekken met een luchthaventaxi, tweede horde: 7u de eerste vlucht naar Madrid 3u vliegtijd, derde horde: 12u30 de volgende vlucht naar Guayaquil, Ecuador. Vierde horde: het airbnb-appartementje bereiken met alle bagage. We voelden ons veiliger bij de idee dat iemand vertrouwelijk ons zou opwachten met alle bagage. Een vriend van de eigenaar van het apartementje pikte ons op bij de uitgang van de vlieghaven. Dit verliep goed.

Telkens weer de opbouw van spanning en de opluchting van met z’n vijven voorbij de hindernis te geraken… Elk van ons reageerde op een eigen manier. Telkens weer aftastend, af te stemmen en uitgedaagd als team hebben we elkaar weer beter leren kennen, met vallen en opstaan. Want de kleine kantjes komen boven water op zo een uitputtende tocht. Elkaar en onszelf vergeven voor de snak en beet of storend gedrag is absoluut een dagtaak. ; ) Elkaar en onszelf complimenteren en de bevstiging van onze teamskills, mag er ook zijn. Elke maaltijd en snack is voor ons een gelegenheid om dat te vieren.

Pas om 3u ‘s morgens bij jullie, dus 23 uur later, viel Joan in slaap met een stuk van zijn eerste empanada nog in de mond, Mona met gsm nog in de hand en Minne naast haar bed gevallen, zonder wakker te worden… Oef! Na elke uitdagende fase is er even het geruststellende moment van veiligheid – ik verlang dan dat het zo lang mogelijk duurt en blijf graag even plakken op die plek in dat moment dat voor nu even duidelijk is en dat we onze ‘orde’ gevonden hebben. Maar al snel volgt de volgende golf van opwinding. De kleinste dagelijkse acties zoals winkelen, wandelen langs de straat, taxi vragen, plaatselijk eten, alle vijf inslapen… is hier een grotere opdracht dan thuis. Soms alleen al door hoe anders alles hier is, krijg je zo veel prikkels binnen, komen waarde-oordelen op en krijg je innerlijke vraagstukken op je bord.

Goed, na een dag jetlag-pauze met wandeling aan de kust en bezoek aan een lokale sapjesbar vertrokken we de ochtend nadien met een nonkel van de familie naar Santa Marianita, horde vijf: een autorit van 4u.

 

Het risicovol spel van jonge kinderen mee nemen op het vliegtuig.

Wij hadden schrik dat Minne zou wenen en tieren op het vliegtuig, maar het was eerder Joan die ons hart sneller deed slaan.

Joan kreeg het pas echt moeilijk, eens onderweg. Hij wilde zijn vrienden niet verlaten en toonde dat onderweg door weg te lopen van ons en zich te verstoppen in de luchthaven. Wat een onmacht, ik kon me voorstellen dat dat de onmacht is die hij voelt bij onze keuze om te reizen. We konden alleen maar erkennen dat hij inderdaad verplicht is om in onze keuze mee te gaan en dat wij ook niet weten wat het zal brengen voor zijn leven. Een risico die we als ouder voortdurend nemen. We maken voortdurend beslissingen voor onze kinderen zonder echt te weten wat het zal brengen in de toekomst.

Francis had echt stress om het mogelijke storende gedrag van Minne voor de andere reizigers. Ik had het lastig afgestemd te blijven, zoals ik het geleerd heb en uitdraag. Dat lag niet bij Minne, maar bij mezelf. Alsnog heb ik mezelf niet te veroordelen voor mijn draagkracht. We wisselden elkaar af als ouders en zetten telkens een samenwerking voorop met de kinderen. Wij spreken vaak over wat onze kinderen zelf kunnen bijdragen aan de situatie en zo groeit hun daadkracht en trots. Mona en Joan maakten de vliegtuigreis heel spontaan en zelfstandig door.

 

Het risicovol spel in Guayaquil van bestolen of bedreigd te worden, zoals op het nieuws in België aangekondigd wordt.

Omdat we al onze spullen konden opbergen in ons appartementje, gingen we met enkel wat geld op zak een wandeling maken.

Aan een sapjesbar spraken drie verschillende personen ons persoonlijk aan. Ze wensten ons proficiat met de reis en heetten ons welkom in Ecuador. Alsof we respect kregen dat we de negatieve berichtgeving overwonnen hebben. Vele burgers wensen vrede en welvaart in hun land en hopen op een betere uitstraling wereldwijd. Ze zijn blij met bezoekers die de moed hebben toch over zee te komen. Wij voelden ons verheugd dat we toch stap gezet hadden om naar buiten te gaan – zodat we deze ervaring naast de berichtgeving konden leggen. Over de hele wereld heb je mensen die het goed bedoelen en kwaad bedoelen. We zijn verheugd dit contrast samen met de kinderen te kunnen beleven.

 

Het risicovol spel onze bagage kwijt geraken.

We moesten lachen om onszelf – hoe we als buitenstaander risico helemaal anders inschatten…

We gaven voorkeur aan de rit van Guayaquil naar Santa Marianita met een familielid van de Punta la Barca-familie te doen. Zodat we onze bagage niet in een publieke buskoffer moesten achterlaten. Maar het grappige was, toen die nonkel aankwam – mochten we de valiezen in een open achterbak van een jeep leggen – ze konden er gewoon uitspringen (de staat van de weg) of aan de lichten uitgenomen worden…

 

Het risicovol spel van voor een co-living te verkiezen boven een hotel

Co-living betekent met meerdere mensen rekening houden zowel voor ons als voor de kinderen. Gelukkig is Punta la Barca voorzien op voldoende afstand-nabijheid zodat iedereen zijn privacy en betrokkenheid persoonlijk kan doseren. Ook voor onze tiener-kinderen werkt dat het al goed deze eerste week. Ook Minne aanvaard reeds enkele mensen dichterbij te komen en geniet van de aandacht. Volgende maand verwachten we een gezin met 7 kinderen, we zijn benieuwd welke avonturen dat weer brengt.

We hebben ook het schooltje als deel van de co-living, Minne voelt zich er al thuis. Zonder de taal machtig te zijn voelt ze zich veilig en blijft er in de voormiddag op eigen houtje spelen. De oprichtster is een Franse met talenknobbel en weet Minne’s vertrouwen te winnen. Door haar lieve uitstraling, moeite om Duits ,Engels en Spaans te combineren en door het prachtige aanbod van Montessori-leermateriaal.

 

Het is een risicovol spel van mogelijke teleurstelling.

Bij het aankomen in de streek van Santa Marianita zelf, reden we een heel stuk door woestijnachtig landschap. De kinderen waren teleurgesteld van de verlaten natuur en de saaiheid die het uitstraalde op dat eerste moment nadat we 3u door meer groene, vruchtbare landbouwstreek gereden hadden. Ondertussen hebben we al elke dag verschillende activiteiten gedaan en zien ze dat de zee aan de zijde van de woestijn best een leuke bezigheid is. Ik heb altijd al angst voor de zee, ik start hier in babysteps mijn liefde voor de zee. Met bodyboard of surfplank is het al een hele geruststelling om met mijn vrees om te gaan. Het water is warm. De golven krachtig voor een uitdagend spel.

 

 

Het risicovolspel van insecten, diarree en zonnebrand.

Mijn bezorgde moederhart wil de gewenning voor onze darmen wat doseren. Ik vraag flessenwater te gebruiken in plaats van kraanwater in de eerste sapjesbar die we bezoeken… Maar als er dan gevraagd wordt of de kinderen ijs willen in hun drankje, gaan we al over de boeg. Tot nog toe stellen we het goed. We proberen te vertrouwen op ons lichaam en wat het aan kan. Toen we vroeger alleen reisden lukte dat veel gemakkelijker dan met z’n vijven. Ik voel de controle en angstgedachten dagelijks opkomen in de bezorgdheid dat we samen vijf lichamen hebben die we wensen gezond te houden. Dag per dag zie ik dat we genieten en proeven en floreren. Al doende sterkt mijn vertrouwen en rust dat het ok is. Mona sprak me al aan. Ze was me (zoals steeds) nauwgezet aan het observeren en zei: ‘ ben je nog even geschikt voor zo een groot avontuur mama, als 20 jaar geleden?’

De zon is heet, toch vaak bewolkt waardoor het best meevalt, zelfs voor onze blanke Belgen-huidjes. Een heerlijk constant microklimaat.

Vaak veel zeewind en de golven klinken heel luid dag en nacht. Dat is wennen.

In de douche hebben we als het donker wordt kleine kakkerlakken en we ontmoetten al twee schorpioenen. Ik ben blij dat we aan de kust zitten en niet meteen in de jungle. We lopen alle vijf bijna continu blootvoets.

 

Het risicovol spel van comfort inruilen voor rust in het hoofd.

Mijn nonkel vroeg: ‘Wat is het comfort daar?’ Wel ja, comfort als in ‘luxe’ zitten we in een verplichte vereenvoudiging. Doch brengt die onmiddellijk een mentaal comfort met zich mee. We hebben het risico genomen onze luxe op te geven voor de inspiratie van een eenvoudig leven. Familiaal en hartelijk ontvangen worden in een totaal verschillende cultuur, dat is pas luxe. We voelen ons veilig omringd als gezin.

 

 

Zijn er risico’s die jij tot een spel wil ombuigen?

Stap voor stap bouwen aan een droomleven op verschillende vlakken: communicatie, opvoeding, loopbaan en financiën.

Daar waar het om je werk gaat, kunnen we loopbaancheques inzetten. Daar waar het om de onderlinge relaties en gezinscommunicatie gaat, werken we met een trajectprijs. In elk geval starten we met een gratis kennismakingsgesprek. Laat maar weten wanneer, ma & di tussen 17 en 20u of woe, don & vrij tussen 14u en 19u. sofie@evenietsanders.be

De dag voor we vertrokken in België, hadden we nog een gezinssessie op de agenda. De vader van het gezin zei: “Het is ongelooflijk dat jij hier nu nog bent voor ons.” Ons antwoord is: “Laat ons elke dag voor het ongelooflijke gaan!”

Speelse groet,

Mimi, Monica, Joan, Cisco en Sofia.

 

P.S. Het risicovol spel van ondernemen bracht me twee fijne opendeurdagen met collega’s

Zondag 24/9 13u30 Verbindingsdag in Zwalm bij de Zonnehoed.

Zondag 15/10 Ontdek en beleef in Ronse bij de Fluisterboom.

De moeite waard om eens te gaan ontdekken!

 


English version

For those who have known us for some time, you know that we are advocates of “Risky Play”.

Romping around, getting dirty, allowing some danger with the goal of experiencing the world stimulating and challenging. Appealing to all senses, experiencing that you can take a beating and really learning to assess danger by experiencing boundaries. (cfr. Child and Family)

Now, what we put first for the children, so also for ourselves. ‘Living for them’ is the key as a parent. Walk your talk’ is the golden rule to pass on good habits to our children.

So so, as you know, we decided to go into our dream of leaving on cross-cultural experience. And weighing risk and play every time. We like to share some experiences from en route to Ecuador. A crossing totaling 27h of travel that we interrupted with two nights in Guayaquil. We have since arrived here for about ten days in the co-living, Punta la Barca, our permanent home.

The risky game of crossing to the other side of the world, with various hurdles….

First hurdle: 4am departure by airport cab, second hurdle: 7am the first flight to Madrid 3h flight time, third hurdle: 12:30pm the next flight to Guayaquil, Ecuador. Fourth hurdle: reaching the airbnb apartment with all the luggage. We felt safer with the idea that someone confidential would be waiting for us with all the luggage. A friend of the owner of the little apartment picked us up at the airport exit.

This went well.

Again and again the build-up of tension and the relief of getting past the obstacle with five of us…. Each of us reacted in our own way. Each time probing, tuning in and challenged as a team we got to know each other better, by trial and error. Because the small edges come to the surface on such an exhausting journey. Forgiving each other and ourselves for the snak and bite or disruptive behavior is definitely a day job. ; ) Complimenting each other and ourselves, and the affirmation of our team skills, is also a must. Every meal and snack is an opportunity for us to celebrate.

It wasn’t until 3am with you, so 23 hours later, that Joan fell asleep with a piece of his first empanada still in his mouth, Mona with cell phone still in hand and Minne fell beside her bed, without waking up…. Whew! After each challenging phase, there is for a moment the reassuring moment of safety – I then long for it to last as long as possible and like to stick to that place in that moment that for now is momentarily clear and that we have found our “order. But soon the next wave of excitement follows. The smallest daily actions such as shopping, walking along the street, asking for a cab, eating locally, putting all five to sleep is a bigger task here than at home. Sometimes just because of how different everything is here, you get so many stimuli, value judgments come up, and inner issues come up.

Well, after a day’s jetlag break with a walk on the coast and a visit to a local juice bar, we left the following morning with a family uncle for Santa Marianita, hurdle five: a 4h drive.

 

 

 

The risky game of taking young children on the plane.

We were afraid Minne would weep and rant on the plane, but rather it was Joan who made our hearts beat faster.

Joan got really hard, once on the plane. He didn’t want to leave his friends and showed it along the way by running away from us and hiding in the airport. What powerlessness, I could imagine that was the powerlessness he felt at our choice to travel. We could only acknowledge that he is indeed obliged to go along in our choice and that we don’t know what it will bring to his life either. A risk we take all the time as parents. We are constantly making decisions for our children without really knowing what it will bring in the future.

Francis was really stressing about Minne’s possible disruptive behavior for the other travelers. I had a hard time staying attuned as I learned and carry it out. That was not with Minne, but with myself. Still, I did not judge myself for my bearing. We alternated as parents, each time putting cooperation first with the children. We often talk about what our children themselves can contribute to the situation and so their decisiveness and pride grows. Mona and Joan went through the plane trip very spontaneously and independently.

 

The risky game in Guayaquil of being robbed or threatened, as announced on the news in Belgium.

Since we could store all our belongings in our little apartment, we went for a walk with only some money in our pockets.

At a juice bar, three different people spoke to us personally. They congratulated us on the trip and welcomed us to Ecuador. It was as if we gained respect for having overcome the negative coverage. Many citizens wish for peace and prosperity in their country and hope for a better image worldwide. They welcome visitors who have the courage to come by sea anyway. We felt delighted that we had stepped out anyway – so that we could juxtapose this experience with the news coverage. All over the world you have people who mean well and mean evil. We were delighted to experience this contrast with the children.

 

The risky game losing our luggage.

We had to laugh at ourselves – how as outsiders we assess risk completely differently….

We preferred to do the ride from Guayaquil to Santa Marianita with a member of the Punta la Barca family. So that we didn’t have to leave our luggage in a public bus trunk. But the funny thing was, when that nonkel arrived – we were allowed to put the valises in an open trunk of a jeep – they could just jump out (the state of the road) or be taken out at the lights….

 

 

The risky game of choosing co-living over a hotel

Co-living means taking several people into account both for us and for the children. Fortunately, Punta la Barca is provided with enough distance proximity so that everyone can personally dose their privacy and involvement. This is already working well for our teenage children this first week as well. Minne too is already accepting some people closer and enjoying the attention. Next month we are expecting a family with 7 children, we are curious what adventures that will bring again.

We also have the little school as part of the co-living, Minne already feels at home there. Without being able to speak the language, she feels safe and stays there in the morning to play on her own. The founder is a French with a knack for languages and manages to gain Minne’s trust. Because of her sweet charisma, effort to combine German, English and Spanish, and the wonderful selection of Montessori learning materials.

 

 

It is a risky game of possible disappointment.

Upon arriving in the Santa Marianita area itself, we drove quite a bit through desert landscape. The children were disappointed by the desolate nature and the dullness it exuded at that first moment after we had driven 3h through more green, fertile agricultural region. Meanwhile, we have been doing different activities every day and they see that the sea on the desert side is quite a fun activity. Always fearful of the sea, I start my love for the sea here in baby steps. With bodyboard or surfboard, it is already quite reassuring to deal with my fear. The water is warm. The waves powerful for a challenging game.

 

 

The risky game of bugs, diarrhea and sunburn.

My worried mother heart wants to dose the habituation for our intestines a bit. I ask to use bottled water instead of tap water at the first juice bar we visit…. But then when asked if the kids want ice in their drinks, we’re already going overboard. So far, we are putting up with it. We try to trust our bodies and what they can handle. When we used to travel alone that worked out much easier than when there were five of us. I feel the control and anxiety thoughts rising daily in the concern that together we have five bodies we wish to keep healthy. Day by day I see us enjoying and tasting and thriving. As we do, my confidence and peace that it is ok strengthens. Mona already spoke to me. She was observing me closely (as always) and said, ‘ are you still as fit for such a big adventure mom, as 20 years ago?’

The sun is hot, yet often cloudy making it not too bad, even for our white Belgian-skins. A lovely constant microclimate.

Often lots of sea breeze and the waves sound very loud day and night. We have to get used to that.

In the shower we have little cockroaches after dark and we already met two scorpions. I am glad we are on the coast and not immediately in the jungle. All five of us walk almost continuously barefoot.

 

The risky game of trading comfort for peace of mind.

My uncle asked, “What’s the comfort there? Well yes, comfort as in “luxury” we are in a mandatory simplification. Yet that immediately brings with it a mental comfort. We took the risk of giving up our luxury for the inspiration of a simple life. Being welcomed familially and warmly in a totally different culture, that is luxury. We feel safely surrounded as a family.

 

 

 

Are there risks you want to turn into a game?

Step by step building a dream life in different areas: communication, parenting, career and finances.

Where it’s about your job, we can use career vouchers. Where mutual relationships and family communication are concerned, we work with a trajectory price. In any case, we start with a free introductory meeting. Just let us know when, Mon & Tues between 5 and 8 pm or Wed, Thu & Fri between 2 and 7 pm. sofie@evenietsanders.be

The day before we left in Belgium, we had another family session on the agenda. The father of the family said, “It is incredible that you are still here for us now.” Our response is, “Let’s go for the incredible every day!”

Playful greetings,

Mimi, Monica, Joan, Cisco and Sofia.

 

P.S. The risky game of entrepreneurship brought me two fine open days with colleagues

Sunday 24/9 1:30 pm “Connection Day” in Zwalm at the Zonnehoed.

Sunday 15/10 Discover “Ontdek en beleef” in Ronse in the Fluisterboom.

Worth exploring!

 

 

 

 

Sofie