Slow living brengt vereenvoudiging en focus

20231121_091154

English version see below

Slow living bracht ons eerst chaos en ontwenningsverschijnselen, dan vereenvoudiging en focus.

Het gaat ons niet zo goed af. Niks doen. Geen plannen. Hangmat hangen… het komt er weinig van, zelfs hier in het land van de hangmatten…

Het is cold turkey, confronterend. Onderlinge discussies en innerlijke strijd. Tegen onszelf aanlopen in het willen nuttig bezig zijn en in het loslaten van wat eigenlijk niet echt belangrijk is. Interpretaties maken over de Ecuadorianen hun ritme en oordelen vellen over hun levenstijl. Doordat we het meeste van de tijd samen zijn met de kinderen hebben we vaak discussie over wie zijn kinderwens het nu weer was en wie wanneer ‘vrij’ kan zijn…

Heel intens.

We organiseren gezinsgesprekken om alle wensen en uiteenlopende taken slim te verdelen. We maken gezinsschema’s op om de betrokkenheid bij alle leeftijden zonder zagen te kunnen verhogen. Is dat dan slow living? Of take it as it comes?

Soms heb ik spijt van ons vertrek, omdat we al enkele jaren bouwen aan goede gezonde gewoonten om minder van discipline en zagen af te hangen. Nu besef ik dat we die allemaal overboord gegooid hebben. Wat zal er nog van overblijven als we terug zijn? Natuurlijk, waar zullen ze aangevuld worden met goeie nieuwe gewoonten? Dat kan ik er dan ook naast leggen in gedachten. Al dat denken vraagt veel van me. Mijn denkmachinetje staat altijd al gemakkelijk aan, deze interculturele ervaring legt het in eerste instantie zeker niet stil.

Een quote die me helpt te landen: “Which habits are worth rushing back to normal?”

 

Door mijn gevoeligheid en graag diep duiken in ervaringen verlies ik wel eens het overzicht van het grotere geheel.

Dan kost me dat redelijk wat moeite om dat overzicht terug te vinden. Dan verlies ik veel energie aan de emotionele ups-and-downs… Dat ik mijn beslissingen zo doorleef maakt dan ook dat ik me er achter kan zetten en dan verrassend snel tot resultaat kom. Hetgeen ik mezelf toewens is, dat ik net iets meer onthoud dat die uitzichtloze fase erbij hoort. Dat het niet hoeft me zorgen te maken of kort te lopen tegen mijn geliefde naasten.

Gelukkig zijn Cis en ik daarin een goed team. We houden elkaar alert. We hebben een natuurlijke verdeling over de terreinen in ons leven waar de één het gemakkelijkst overzicht houdt en waar de ander zich laat meeslepen… Zo verloopt het meestal vrij efficiënt om processen door te maken en gepaste focus in beslissingen voorop te stellen. Sinds we aan zelfontwikkeling doen en verbindend communiceren voorop stellen lukt het veel beter om de positieve beïnvloeding toe te laten. Onze negatieve houding en kwetsende reacties laten we minder binnen komen en laten we sneller los.

Een uitspraak die ons daarbij helpt:

“Één ding is zeker, die gefrustreerde momenten waar we  uit verbinding zijn , wanneer we negatief, zuur en kort reageren…

Dat is niet de waarheid om verder op in te gaan.”

 

Zo dus één van de hot topics die me raakt en echt omver kan blazen is het Even iets anders aanbod voor 2024.

Ik wil het zó graag zó goed doeoen… en wil het slim aanpakken!

Nu we deze interculturele ervaring leven, ben ik enorm onder de indruk van onze vrijheid. Ik snap het zelf niet goed dat we dit mogelijk maakten. Ik loop te dubben over de werkelijke betekenis en mogelijkheden dat dit brengt.

“Stel dat we niet lang leven, wat zouden we dan nu doen én wat zouden we dan niet doen? Hoe kunnen we deze verworven vrijheid verder behouden?”

Zowel voor de praktijk als voor het werk van Francis, leeft dit vraagstuk enorm. Dat het ons zelfs uit de ervaring hier wegtrekt, omdat we weer vooral in de toekomst denken. De middenweg is er samen over brainstormen in de hangmat.   ; )

 

Heb jij al ervaring met één van onze diensten?

Heb je vertrouwen in onze visie en manier van werken?

Wil je dat zichtbaar maken in een google review?

 

Gemotiveerde groet,

Minni, Joan, Monica, Sofia & Cisco

 

——————————————————————————————————————————————————————————————-

 

Slow living brought us first chaos and withdrawal symptoms, then simplification and focus.

We are not doing so well. Doing nothing. No plans. Hammock hanging … it doesn’t come up much, even here in the land of hammocks….

It’s cold turkey, confrontational. Mutual discussions and inner struggles. Running into ourselves in wanting to be useful and in letting go of what is not really important. Making interpretations about Ecuadorians’ rhythms and making judgments about their lifestyle. Because we spend most of the time together with the children, we often have discussions about whose desire for children it was again and who can be “free” when….

Very intense.

We organize family meetings to smartly divide all the desires and diverse tasks. We create family schedules to increase engagement with all ages without saws. So is that slow living? Or take it as it comes?

Sometimes I regret our departure because for several years we have been building good healthy habits to depend less on discipline and sawing. Now I realize we have jettisoned all of those. What will be left of them when we get back? Of course, where will they be replenished with good new habits? I can put that next to it in my mind. All this thinking is asking a lot of me. My thinking machine is always easily turned on, this cross-cultural experience certainly doesn’t shut it down at first.

 

A quote that helps me land, “Which habits are worth rushing back to normal?”

 

Because of my sensitivity and liking to dive deep into experiences, I sometimes lose track of the bigger picture.

Then it takes me quite some effort to regain that overview. Then I lose a lot of energy to the emotional ups-and-downs… The fact that I live through my decisions in this way also makes it possible for me to put myself behind them and achieve results surprisingly quickly. The thing I wish for myself is that I remember just a little bit more that that hopeless phase is part of it. That there is no need to worry or to be short with my beloved loved ones.

Fortunately, Cis and I are a good team in this. We keep each other alert. We have a natural division over the areas in our lives where one keeps the overview easiest and where the other gets carried away… This way it usually goes quite efficiently to go through processes and put appropriate focus in decisions first. Since we have been practicing self-development and prioritizing connecting communication, we are much more successful in allowing the positive influence to come through. We let our negative attitudes and hurtful reactions come in less and let go more quickly.

A quote that helps us with this:

“One thing is for sure, those frustrated moments where we are out of connection , when we react negatively, sour and short….

That’s not the truth to pursue further.”

So so one of the hot topics that hits me and can really blow me over is the Even Something Else offer for 2024.

I want to do it SO badly SO well …. And want to do it smart!

As we live this cross-cultural experience, I am hugely impressed with our freedom. I don’t really understand myself that we made this possible. I dwell on the real meaning and possibilities that this brings.

“Suppose we do not live long, what would we do now and what would we not do? How can we further preserve this acquired freedom?”

For both practice and Francis’ work, this question is hugely alive. That it even pulls us away from the experience here, because we are again thinking primarily in the future. The middle way is to brainstorm about it together in the hammock. ; )

 

Do you already have experience with any of our services?

Do you have confidence in our vision and way of working?

Would you like to make that visible in a google review?

Link to a Google Review for Even Iets Anders

 

Motivated regards,

Minni, Joan, Monica, Sofia & Cisco

 

Sofie